کتاب 365 روز من و خدا نوشته آکیرا با ترجمه نهال سهیلی فر توسط انتشارات داهی با موضوع شعر به چاپ رسیده است.
شکرگزاری از خداوند برای هر انسان شکل متفاوتی دارد. چرا؟
چون هر کسی مسیر خاص خودش را برای ارتباط با خالق پیدا می‌کند. برای یکی، راز و نیاز در دل نماز، عمیق‌ترین حس نزدیکی را ایجاد می‌کند؛ همان لحظه‌ای که در سکوت یا صدای دعا، دلش آرام می‌گیرد. اما برای دیگری، لحظات مراقبه و سکون، راهی‌ست برای احساس حضور خدا؛ راهی برای سپاس‌گزاری از زندگی، از بودن.
مسأله‌ی اصلی، نه شکل ظاهری شکرگزاری، بلکه صداقت و احساس نهفته درون آن است. اینکه بارها و بارها بگوییم "خدایا شکرت" اما در دل پر از گلایه و دلخوری باشیم، تنها یک تکرار بی‌جان است؛ نه شکرگزاری.
سپاس واقعی زمانی معنا دارد که با تمام وجود، با نگاهی آگاه و دلی قدردان، به داشته‌هایمان بنگریم و از ته دل برایشان شکر کنیم.
وقتی یاد بگیریم حتی برای ساده‌ترین لحظه‌ها—نفس کشیدن، لبخند یک عزیز، یا طلوع هر صبح—سپاسگزار باشیم، کم‌کم دنیای اطرافمان هم تغییر می‌کند؛ لبریز از نور، آرامش و زیبایی می‌شود.
شکرگزاری، هنر دیدن نعمت‌هاست؛ حتی وقتی در دل چالش‌ها زندگی می‌کنیم.
