کتاب قطارباز ماجرای یک خط

روزی که قرار بود مرا، در هشت‌سالگی، به پارک ارم ببرند، انگار روز عزایم بود. آن‌قدر از تعریف‌های ترسناک هم‌کلاسی‌هایم درباره‌ی چرخ‌وفلک غول‌پیکر، ماشین‌های تصادفی و دستگاه‌هایی که آدم را در هوا وارونه می‌کنند وحشت کرده بودم که دلم هیچ نمی‌خواست پا به آن‌جا بگذارم. وقتی رسیدیم، دقیقاً همان صحنه‌های هراس‌آوری بود که تصور می‌کردم؛ سر و صدای بی‌امان و هیاهویی دیوانه‌کننده.

با وجود ترسی که داشتم، خجالت و رودربایستی با پدر و مادرم باعث شد تسلیم شوم و سوار تمام آن وسایل عجیب و غریب شوم. اما در میان همه‌ی این دلهره‌ها، چیزی پیدا شد که برای نخستین‌بار با اشتیاق در صفش ایستادم. صفش از همه طولانی‌تر بود و والدینم هم معتقد بودند دیگر بس است و باید برگردیم، اما چنان اصرار کردم و آن‌قدر قولِ "پسربه‌راه" شدن دادم — از بیست گرفتن گرفته تا کمک‌کردن در کارهای خانه — که در نهایت رضایت دادند.

آن وسوسه، قطار کوچکی بود که از تونل وحشت می‌گذشت. اگر از وجودش زودتر باخبر می‌شدم، کل روز را فقط در صف همان قطار می‌ایستادم و وقت و انرژی‌ام را پای آن دستگاه‌های غول‌آسا هدر نمی‌دادم. تمام مدتی که واگن باریک قطار از دل تاریکی تونل گذشت، به‌جای توجه به دکورهای ترسناک، محو خودِ قطار بودم و از تک‌تک لحظه‌های سواری لذت می‌بردم.