کتاب بررسی گزیده ای میان فزودهای شاهنامه نوشته علی ایمانی،خدیجه خسروی, توسط انتشارات سخن موضوع ادبیات فارسی، گزیده هایی از شاهنامه, شعر فارسی به چاپ رسیده است.
میان‌فزود اصطلاحی نوپدیداست که ظاهرا نخستین بار جلال خالقی‌مطلق آن را با تسامح و تساهل معادلی برای جملۀ معترضه منظور داشته‌اند.(یادداشت‌های شاهنامه،انتشارات دایرة‌المعارف بزرگ اسلامی،ج 11،ص 42) و نیز شرط تسامح و تساهل بدین صحبت است که بین این دو عنوان نسبت عموم و خصوص مطلق حاکم است؛ زیرا جملۀ معترضه تنها یک جمله است بی‌هیچ معنا و پیام خاص و شاید تنها مزیت آن تنزیه کلام باشد.اما میان‌فزود از جامعیتی همه‌سویه برخوردار است زیرا از لحاظ ساخت می‌تواند در قالب یک کلمه،یک جمله،یک مصراع،یک بیت و حتی چند بیت در بین اجزاء کلام حضور داشته باشد و از جهت معنا هم نویسنده یا شاعر – به ویژه فردوسی-به عمد از این شیوه دستوری و تا حدی هم بلاغی برای القا و ابلاغ مفاهیم و معانی بلند و برجسته بهره می‌گیرد.
