کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش

کتاب سوکورو تازاکی بی رنگ و سال های زیارتش نوشته هاروکی موراکامی ترجمه امیرمهدی حقیقت توسط انتشارات چشمه با موضوع رمان، ادبیات ملل، رمان های خارجی به چاپ رسیده است.

هر بار که سوکورو به ناگویا برمی‌گشت، خودش و دوستانش کلی حرف برای گفتن داشتند تا از داستان‌ها عقب نمانند. بعد از رفتنش، چهار نفر دیگر همچنان با هم بودند، اما وقتی سوکورو بازمی‌گشت، جمع‌شان دوباره پنج نفره می‌شد (البته جز مواقعی که یکی دو نفرشان مشغول بودند و تنها سه یا چهار نفر دور هم جمع می‌شدند). انگار حضور سوکورو هیچ خلأیی در جمع ایجاد نمی‌کرد، هیچ شکافی میان او و دوستانش حس نمی‌شد. از این بابت خیلی خوشحال بود و همین باعث می‌شد که اصلاً برایش مهم نباشد که در توکیو هیچ دوستی پیدا نکرده بود.

سارا با چشم‌های باریک پرسید: «تو توکیو یک دوست هم پیدا نکردی؟»

سوکورو جواب داد: «نمی‌دانم چرا، ولی نتوانستم. فکر کنم من اساساً آدمِ خیلی اجتماعی‌ای نیستم. ولی اشتباه نکن، این‌طور هم نبود که همه‌ی درها را روی خودم بسته باشم. اولین بار بود که تنها زندگی می‌کردم، خودم بودم و خودم، و می‌توانستم هر کاری که دوست دارم بکنم. از روزهایم لذت می‌بردم. خطوط راه‌آهن توکیو مثل یک تارعنکبوت سرتاسر شهر پخش شده‌اند، با ایستگاه‌هایی که حتی نمی‌شود شمردشان. دوست داشتم به هر ایستگاه سر بزنم، ببینم چطور طراحی شده‌اند، نقشه‌ها را با مداد بکشم و هر چیز خاصی که توجه‌ام را جلب می‌کرد یادداشت کنم.»

سارا لبخندی زد و گفت: «پس انگار واقعاً خوش می‌گذشت.»

با این‌حال، دانشگاه چندان هیجان‌انگیز نبود. اوایل بیشتر درس‌ها عمومی و حوصله‌سربر بودند و انگیزه‌ای برای ادامه نمی‌دادند؛ آن‌قدر کسل‌کننده که گاهی احساس خستگی و رخوت می‌کرد.