کتاب طوطی فلوبر

کتاب طوطی فلوبر نوشته جولین بارنز ترجمه عرفان مجیب توسط انتشارات چشمه با موضوع ادبیات، ادبیات داستانی، رمان خارجی به چاپ رسیده است.

جولین بارنز عاشق گوستاو فلوبر است و بیش از همه شخصیت‌های خلق‌شده توسط این نویسنده، شیفته اما بوواری است. «طوطی فلوبر» رمانی-تفکری از بارنز است که مانند دیگر آثارش، قوی، تاثیرگذار و سرشار از دیدگاه‌های تازه است. در این اثر، بارنز داستان، زندگی‌نامه و تحلیل و نقد ادبی را با هم آمیخته است.

قهرمان کتاب، دکتر فرهیخته‌ای است که عاشق فلوبر است و برای کشف رازی که در ابتدا کم‌اهمیت به نظر می‌رسد، خود را در زندگی، شخصیت و آثار فلوبر غرق می‌کند. او حقایق زندگی و عقایدش را با رازهای دنیای گوستاو فلوبر درمی‌آمیزد. این کتاب در واقع گشتی است به قلم بارنز در زندگی و آثار فلوبر؛ هم در زمینه زندگی شخصی و حرفه‌ای فلوبر و خانواده‌اش و هم در شناخت آثار و دنیای او.

بارنز در این کتاب عشق و ارادت خود به فلوبر را به وضوح ابراز می‌کند: «گوستاو خرس بود و خواهرش، کارولین، موش. خواهرش در نامه‌ها می‌نوشت: «موش عزیزِ تو»، «موش باوفای تو» و فلوبر نیز او را «موش کوچک»، «موش خوب»، «موش پیر» و «موش شیطانِ وفادار» خطاب می‌کرد؛ اما خود گوستاو همیشه خرس بود.» حتی پیش از حملات صرع و زمین‌گیر شدنش در کُراسه، این تصویر از خود را تثبیت کرده بود: «من یک خرسم و دلم می‌خواهد در غار خودم، در لانهٔ خودم، در پوست خرس قدیمی خودم، یک خرس بمانم. دلم می‌خواهد در سکوت زندگی کنم، دور از بورژواها و هر چه بورژوامآبی است.»

پس از حملات صرع، فلوبر با نمایش خصیصه‌های درنده‌خوی خود، این تصویر را به اثبات رساند: «من تنها زندگی می‌کنم، مثل یک خرس.» منظور از «تنها» در این جمله، جز والدین، خواهر، خدمتکارها، سگ‌شان، بزِ کارولین و ملاقات‌های مرتب با آلفرد لو پوئتوان، هیچ کس دیگری نبود. بهبود یافت و اجازه سفر پیدا کرد و در دسامبر ۱۸۵۰ از قسطنطنیه برای مادرش نامه نوشت و ایماژ خرس را شرح داد؛ ایماژی که نه‌تنها شخصیت او بلکه استراتژی ادبی‌اش را نیز توضیح می‌داد.