کتاب نسترن های صورتی

این مجموعه که پس از بیش از دو دهه توسط نشر چشمه دوباره منتشر شده است، از مهم‌ترین مجموعه‌های داستانی از اواخر دهه‌ی هفتاد به شمار می‌رود. داستان‌های این مجموعه به جنبه‌هایی از دوره‌ی قاجاریه می‌پردازند که کمتر در آثار مشابه دیده می‌شوند.

محوریت هر ده داستان این مجموعه بر پایه‌ی تعلیق، دلهره و هیجان است. در داستان عنوانی مجموعه، «نسترن‌های صورتی»، با خاطرات یک پزشک مواجه می‌شویم. این پزشک که خود اسیر کوزه‌ی شکسته‌ی بیماری شده، با دیدن نتیجه‌ی آزمایش‌هایش پی می‌برد که وقت زیادی برای زندگی ندارد. در مسیر بازگشت به خانه، با چند تن از بیمارانش روبه‌رو می‌شود که هر یک با قدردانی از مهارت و زحمات او، گوشه‌ای از خاطرات گذشته‌ی خود در این شهر را برای او یادآوری می‌کنند. پزشک بالاخره به خانه می‌رسد و باید نتیجه‌ی آزمایش را با همسرش در میان بگذارد؛ اما سرنوشت آن‌ها چه خواهد شد؟

بخشی از متن کتاب:

باران تندتر می‌شود. از میان بیشه‌های تنک می‌گذرم. جای آن است که مردان نقابدار به من حمله کنند، اما همه‌جا آرام است. از میان شالیزارها زوزه‌ی شغال‌ها شنیده می‌شود. هنگام غروب است. اسب را به تاخت وامی‌دارم تا زودتر به زیر کرسی و کنار چال آتش پناه ببرم. خیس از باران به قصر می‌رسم. فراشی خم می‌شود و دهانه‌ی اسبم را می‌گیرد. فراشی دیگر در را می‌گشاید. از پله‌ها بالا می‌روم. زنگی به صدا درمی‌آید، ریحانه با موجی از نگرانی پیش می‌آید. لباس‌هایم را درمی‌آورد و با قطیفه‌ای سر و رویم را خشک می‌کند. پوستینی بر دوشم می‌اندازد و برایم جوشانده‌ای داغ و شیرین می‌آورد. کنارم می‌نشیند و می‌پرسد: «تمام شد؟» می‌گویم: «پیش رویش… پیش روی پدر.» می‌لرزم؛ باران می‌بارد و مرگ یکایک فرزندانش را می‌بینم.