کتاب مطرود و دو داستان دیگر

کتاب مطرود و دو داستان دیگر نوشته ساموئل بکت با ترجمه مهدی نوید, توسط انتشارات چشمه با موضوع ادبیات ملل، ادبیات داستانی، رمان خارجی به چاپ رسیده است.

این کتاب شامل سه داستان کوتاه از ساموئل بکت، نویسنده و نمایشنامه‌نویس برجسته‌ی ایرلندی و برنده جایزه نوبل ادبی سال ۱۹۶۹، است:

• مطرود

• پایان

• مُسکّن

بکت به دلیل بررسی فقر معنوی انسان معاصر و جستجوی او برای عروج در قالب رمان‌ها و نوشته‌هایش برنده نوبل شد. آثار او نسبت به وضعیت انسان بسیار بدبینانه‌اند، اما اغلب با طنزی ظریف و لطیف همراهند که تلخی موضوعات را کاهش می‌دهد. بکت در داستان‌هایش نشان می‌دهد که سفر انسان در این دنیا، با تمام سختی‌ها، ناکامی‌ها و رنج‌هایش، ارزش زیستن و تلاش را دارد.

در این کتاب با افرادی فلک‌زده و ناتوان از تعامل با دیگران روبه‌رو هستیم که حتی در انزوا نیز نمی‌توانند به آرامش برسند. بکت با ظرافت نشان می‌دهد که انسان به ناچار محتاج دیگران است و همین وابستگی، که گریزی از آن نیست، گاه با نفرت و تنش همراه می‌شود.

بخشی از متن کتاب

شهر را درست نمی‌شناختم؛ شهری که محل تولدم بود و اولین گام‌هایم در این جهان را در آن برداشتم، و بعد گام‌های دیگرم، که آن‌چنان پُرشمار بودند که گمان می‌کردم همهٔ ردپاهایم گم شده‌اند، اما اشتباه می‌کردم.

چندان بیرون نمی‌رفتم؛ گه‌گاه پشت پنجره می‌ایستادم، پرده‌ها را کنار می‌زدم و بیرون را تماشا می‌کردم. اما سپس سریع برمی‌گشتم به کنج اتاق، به سوی تخت‌خواب. در این هوای محاصره‌کننده، احساس ناخوشی و گمگشتگی می‌کردم، در برابر هرج‌ومرج چشم‌اندازهای بی‌شمار. با این حال، می‌دانستم در این برهه چگونه عمل کنم، وقتی که کاملاً ضروری بود.

چشم‌هایم را به سوی آسمان می‌گرداندم؛ همان‌جا که مدد می‌رساند، جایی که هیچ مسیری ندارد و انسان آزادانه پرسه می‌زند، همچون در برهوت؛ هیچ‌چیز سد نگاهت نمی‌شود، مگر محدودیت‌های خود نگاه. سرانجام، این حس آزادگی ملال‌آور می‌شود.

وقتی کودک بودم، فکر می‌کردم زندگی وسط دشت چه دل‌انگیز است، و به خلنگ‌زار لونِبورک رفتم، با خیال دشت. خلنگ‌زارهای نزدیک‌تر دیگری هم بود، اما صدایی مدام می‌گفت: «خلنگ‌زار لونِبورک برایت مناسب است.»

با این‌که خلنگ‌زار لونِبورک رضایت‌بخش نبود، ناامید به خانه برگشتم، و در عین حال، آسوده‌خاطر. نمی‌دانم چرا، اما هیچ‌گاه به طور کامل ناامید نشده‌ام. حتی در روزهای نخست، با وجود ناامیدی، اندکی بعد حس آرامش و آسودگی‌خاطر به من دست می‌داد.