کتاب هیاهوی زمان

کتاب هیاهوی زمان نوشته جولین بازنر ترجمه پیمان خاکسار توسط انتشارات چشمه با موضوع ادبیات، ادبیات داستانی، رمان خارجی به چاپ رسیده است.

«هیاهوی زمان» رمانی از جولین بارنز است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد؛ روایتی موجز و گزنده از زندگی آهنگ‌ساز نامدار روس، دمیتری شوستاکوویچ. او در آستانه‌ی سی‌سالگی، با هراس از آینده‌ای تیره و پراضطراب دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ آینده‌ای که در آن هر لحظه ممکن است به سیبری تبعید شود یا در همان‌جا خاموش و بی‌صدا به قتل برسد. شوستاکوویچ در این لحظات بحرانی، همه‌ی زندگی‌اش را ـ از کودکی و خانواده گرفته تا عشق‌ها، ازدواج‌ها، فرزندان و کسانی که تقدیرشان با او گره خورده ـ از نظر می‌گذراند.

هرچند سرنوشت به او مجال زندگی دوباره می‌دهد و تیغ مرگ از سرش می‌گذرد، اما دهه‌ها مجبور است زیر سایه‌ی سنگین دیکتاتوری زندگی کند؛ سایه‌ای که در آن هر نفس باید با خواست قدرت هماهنگ باشد. بارنز با نثری لطیف، فشرده و تصویرساز، خواننده را در مسیر زندگی این هنرمند بزرگ همراه می‌کند و همزمان، تصویری روشن از فضای پرتنش و آشوبناک شکل‌گیری اتحاد جماهیر شوروی ارائه می‌دهد؛ دورانی که در آن هنر و انسان در میان چرخ‌دنده‌های سیاست له می‌شوند.

بخشی از متن کتاب

«زندگی، قدم زدن در میان گل‌وبته‌ها نیست. روح انسان می‌تواند از سه جا ضربه بخورد: از کاری که دیگران با او می‌کنند؛ از کاری که دیگران وادارش می‌کنند با خودش بکند؛ و از کاری که خودش به دلخواه بر سر خویش می‌آورد. همین یکی هم کافی است تا روح را فروبپاشد، اما اگر هر سه هم‌زمان برسند، ویرانی کامل است.

هنر، نه ملک اشراف است و نه مِلک حزب؛ نه دستِ حامیان مالی گذشته است و نه در قبضه‌ی سیاستمداران امروز. هنر از آنِ همه است و همزمان از هیچ‌کس. هنر صدای تاریخ است؛ صدایی آرام اما ماندگار، بلندتر از فریادهای زمانه. هنر برای مردم است، اما پرسش این‌جاست: کدام مردم؟ و چه کسی حق دارد تعیین کند؟

آن‌ها ما را “مهندسان روح” می‌نامند، اما دو گرفتاری بزرگ وجود دارد. نخست این‌که بسیاری از مردم اصلاً نمی‌خواهند روح‌شان مهندسی شود؛ ترجیح می‌دهند همان باشند که هستند. به کنسرت رایگان در فضای باز دعوت‌شان می‌کنیم و می‌گوییم: رفیق، اختیاری است… اما بهتر است بیایید، وگرنه شاید مرتکب اشتباهی بزرگ شوید. مشکل دوم اما اساسی‌تر است: چه کسی قرار است مهندسان روح را مهندسی کند؟»