کتاب کجا ممکن است پیدایش کنم

کتاب کجا ممکن است پیدایش کنم مجموعه داستان نوشته هاروکی موراکامی با ترجمه بزرگمهر شرف الدین, توسط انتشارات چشمه با موضوع ادبیات ملل, رمان خارجی, داستان های ژاپنی به چاپ رسیده است.

«کجا ممکن است پیدایش کنم» مجموعه‌ای است از پنج داستان کوتاه، در همان سبک آشنای موراکامی؛ داستان‌هایی کاملاً امروزی با پس‌زمینه‌هایی از وهم و خیال و حال‌وهوایی شاعرانه. شاید در نگاه اول، این عدم قطعیتِ همیشگیِ روایت‌ها کمی توی ذوق بزند، اما وقتی سبک موراکامی را بپذیرید، همین بلاتکلیفی و پایان‌های «کاروری»‌وارش به‌تدریج جذاب و حتی وسوسه‌کننده می‌شود.

پنج داستان انتخاب‌شده برای این مجموعه، از بهترین نمونه‌های کار موراکامی هستند و اگر این نخستین مواجهه‌ی شما با او باشد، به‌احتمال زیاد شیفته‌اش خواهید شد. به‌نظر من، «راه دیگری برای مردن» بهترین داستان این مجموعه است؛ داستانی که در آن چوب بیس‌بال، مغزها، دل‌وروده‌های ازهم‌پاشیده و خشونتی افسارگسیخته به شکلی غریب و حساب‌شده در هم می‌آمیزند. اگر نام نویسنده را نمی‌دانستید، شاید تصور می‌کردید استیفن کینگ آن را نوشته است—هرچند نه، چون کینگ هرگز نمی‌تواند به این خوبی بنویسد.

هنگام خواندن «راه دیگری برای مردن»، مدام حرامزاده‌های بی‌شرف تارانتینو و شخصیت خرس یهودی‌اش، که با چوب بیس‌بال مغز آلمانی‌ها را آش‌ولاش می‌کرد، جلوی چشمم می‌آمد و می‌رفت. تأثیرپذیری تارانتینو از موراکامی در خلق این موقعیتِ مبتنی بر چوب بیس‌بال، به‌سختی قابل انکار است. «راه دیگری برای مردن» یکی از بهترین و شگفت‌انگیزترین داستان‌های کوتاهی است که تا به‌حال خوانده‌ام؛ و خوشبختانه داستانی است که آغاز و پایان دارد و با قاطعیت، و به شکلی روشن، به انتها می‌رسد.

اما هرچقدر این داستان لذت‌بخش است، داستان بعدی، «خواب»، لذت‌بخش‌تر است—با یک تفاوت جزئی: این یکی تمام نمی‌شود؛ یا دقیق‌تر بگویم، درست تمام نمی‌شود. پایانش منطقی نیست. بعید می‌دانم نفهمیده باشمش، چون چندین‌بار آن را از نو خواندم، اما هر بار کمتر به نتیجه رسیدم. پایان داستان اشتباه است؛ درست نیست؛ منطق ندارد.